Wandelparadijs aan de zuidzijde van de Alpen Bad Kleinkirchheim

andelparadijs aan de zuidzijde van de Alpen Nassfeld/Pressegger See - Lesachtal - Weissensee

Wandelparadijs aan de zuidzijde van de Alpen Biosphärenpark Nockberge

Wandelparadijs aan de zuidzijde van de Alpen Nationalparkregion Hohe Tauern

Traditionelles Bauernhaus mit Blumen geschmückt

Hohe Tauern – die Nationalpark-Region in Kärnten

OP EXPEDITIE IN NATIONAAL PARK HOHE TAUERN

In de Gatternighütte is geen licht, alleen een kaars op een krukje naast het bed. Om vijf uur in de ochtend, wanneer we vertrekken vanaf deze stille hoek in het Kaponigtal, is het nog donker. Daarom leg ik mijn kleren zo neer, dat ik er meteen in kan stappen.

Ik poets mijn tanden boven de drinkbak voor de koeien, breng een bezoekje aan de ‘plonsplee’ en ga liggen. Ik lig languit op het bed en ben nog wakker. Ik kijk naar het open raam met het groen-wit geblokte gordijn, het stuk hemel daarachter en de streep bos, die zich verderop donker aftekent. Ik hoor het levendige gespetter van de beek en wacht op de nacht, de sterrennacht zonder kunstlicht, zonder flikkerende beelden, piep- en belgeluiden. Maar voor het zover is, al voor de eerste sterren zichtbaar worden, ben ik in slaap gevallen. Zeven uur later ben ik dan ook meteen weer klaarwakker wanneer er aan de deur geklopt wordt.

meer
Natur Aktiv Guide Ron mit seinem Hund „Shadow”
© Georg Khittl

Prima begeleiding van 'Natur Aktiv' guide Ron

Ron de ranger van het nationale park en zijn hond Shadow (die zo heet omdat hij altijd als een schaduw achter zijn baasje loopt) hoeven niet lang op me te wachten. We zetten er stevig de pas in. Ik heb nog niet echt een voorstelling, een beeld, van wat een nationaal park is. We volgen de loop van de beek. Onze stappen worden gedempt door de zacht verende, drassige weide. Opeens verdwijnt de beek, om een heel stuk onderaards verder te stromen.
Nu houdt Ron zijn hand voor een opening, een gat in de rots. Even denk ik dat hij marmotten gevonden heeft. We hebben ze de hele tijd al horen fluiten. Maar nee. Wat Ron me wil laten zien, zijn koudeluchtkanalen. Nu houd ik mijn hand ook bij de rots en voel ik de koude luchtstroom. "De permafrost zit hier nog diep vanbinnen, daarom zijn hier ook zo veel mossen en korstmossen", legt Ron uit. "Net als in Siberië, want dit is hetzelfde klimaat."

We komen bij een open plaats in het bos. Daar liggen grote rotsblokken en boomstammen, die overwoekerd zijn door grassen, struiken met bosbessen, klaver en varens. Het hout steekt in brokken boven dit allegaartje van verschillende bladsoorten uit. Levend en dood materiaal bestaat hier naast elkaar.
error!
© Georg Khittl

Versteende wezens

"Baumbart", zegt Ron, en ik denk eerst dat hij het over Boombaard heeft, uit Tolkiens 'Lord of the Rings'. De met grijs-witte draden overdekte bomen zien er inderdaad uit als versteende wezens met uitgestrekte armen. Maar Ron denkt niet aan Boombaard, de wachter van Fangorn, een van de oudste bomenhoeders op Arda, hij denkt aan de 'usnea filipendula', een korstmos dat in het Nederlands 'baardmos' heet en alleen voorkomt op plaatsen waar de lucht echt schoon is. We lachen.
 
Ik draai me om en zie de stam van een lariks voor me. Wat een boom! Dat is geen boom meer, dat is een kathedraal. Je voelt dat er al eeuwenlang levende wezens in de schaduw van deze boom hebben geschuild. Hij is de beschermer van dit bos. "Hij is zo'n 350 jaar oud," zegt Ron, alsof hij mijn gedachten kan lezen.
Natur Aktiv Guide Ron mit seinem Hund „Shadow” unterwegs im Wald
© Georg Khittl

Het water volgen

We lopen verder langs de beek. Op veel plaatsen vormt hij poelen waar je kunt baden, of in elk geval je voeten in het water kunt steken. Het water is zo helder dat je elke zandkorrel op de bodem kunt zien. Shadow lest zijn dorst en kwispelt tevreden met zijn staart.

Maar geen spoor van het wild dat we hoopten te zien! Het is vast te warm. Het wild blijft in de koelere gebieden. Maar dat maakt me helemaal niets uit. Stiekem bedenk ik dat ik toch weer terugkom. Dat ik hier nog een keer met Ron en Shadow de berg op ga.

Wilde aardbeien, waar je ook kijkt

Overal langs de rand van het pad groeien bosaardbeien. Ze hebben zo'n volle smaak, dat ik me goed kan indenken hoe lekker de koeien het gras en de kruiden hier moeten vinden. Maar er zijn geen koeien. In het kerngebied van het nationale park grijpt de mens niet in – steenbokken, gemzen, baardgieren en auerhanen zijn hier onder elkaar. De natuur wordt aan zichzelf overgelaten.
Walderdbeeren wachsen überall am Wegesrand
© Georg Khittl
Nu zijn we op de terugweg en Ron vertelt over een groep Nederlanders en Duitsers, die net als ik in de Gatternighütte overnacht hebben. Dat waren mensen, die zich hier in het nationale park terugtrokken, om in concentratie volledig één te worden met de natuur om zich heen – zodanig dat de dieren hen wel waarnamen, maar niet voor ze zouden vluchten. Een interessant experiment!

 

Duizenden jaren geschiedenis

Deel worden van de eeuwigheid... Gelijkwaardig worden aan de boomstammen die door de storm ontworteld zijn, neergevallen zijn en zijn blijven liggen. En die hier nog steeds liggen, en zullen blijven liggen tot paddenstoelen, torren en andere insecten ze uitgehold hebben en ze na lange tijd tot stof vergaan.
Der Nationalpark Hohe Tauern: Urwälder, von Menschenhand unberührt
© Georg Khittl
"Zo is het hele leven op aarde begonnen", zegt Ron, terwijl hij naar een pistachegroen vlekje op een rotsblok wijst, dat niet groter is dan een erwt: dat is het eerste korstmos, oftewel 'Gewoon landkaartmos'. Nadat die ontstaan zijn, komen de grijze korstmossen. Op een bepaald moment groeit daar mos op, en als het mos groeit, kan er een humuslaag ontstaan, en dan gaat het zo verder: de humuslaag wordt dikker, eerst groeien er kleine planten en grassen op, dan struiken, dan komen de bomen en als laatste de dieren. "Wat ik je in drie minuten vertel, heeft duizenden jaren geduurd ..." 
Frühstück mit Kärntner „Frigga” und Mölltaler Speck
© Georg Khittl

Karinthische 'Frigga' als ontbijt

Terwijl wij op pad waren heeft Karoline, de vrouw van Ron, de houtkachel aangemaakt en water opgezet. Zodra ze ons ziet aankomen, roept ze: "Koffie?" Ik knik alleen maar, haal de rugzak van mijn rug en laat me op de bank voor het huis vallen. De tafel is al gedekt voor het ontbijt. Wat heerlijk dat ik nu niets hoef te doen. Na de eerste paar happen Frigga, dat is een Karinthisch eiergerecht met kaas en spek, voel ik mijn krachten weer terugkomen.
Foto's: Georg Khittl / Tekst: Irene Hanappi

MAGISCHE MOMENTEN

In de bergzomer 2017, van half juni tot half september, kun je in de Hohe Tauern – de nationale-park-regio – vier uitgelezen 'Magische momenten' beleven, die de veelzijdigheid van deze regio weerspiegelen.

Het avonturenprogramma 'Magische momenten' van de Hohe Tauern – de nationale-park-regio – biedt onvergetelijke expedities in het nationale park Hohe Tauern, de grootste outdoor-arena van de oostelijke Alpen. Gasten zullen jaren later nog met een glimlach terugdenken aan dat ENE onvergetelijke moment.

Boek hier de Magische momenten
Kanutour auf der Oberen Drau
© Georg Khittl

Dat zou ook u kunnen interesseren

Gletsjertrekking op de Pasterze

Een uitstapje voor het hele gezin

next page